Selasa, 6 Rabiulawal 1438H: Dari ‘Itban bin Malik r.a., iaitu seorang sahabat Nabi saw. dari golongan Ansar yang turut dalam peperangan Badar, dia datang kepada Nabi saw. lalu berkata: “Ya, Rasulullah! Aku sudah buta. Sedangkan aku menjadi imam solat bagi wargaku. Apabila hari hujan, air mengalir di lembah antara rumahku dengan rumah-rumah mereka, sehingga aku tak dapat datang ke masjid mengimami mereka solat berjemaah. Kerana itu aku mengharapkan semoga anda sudi datang ke rumahku, lalu di sana anda solat di tempat ku solat dan kemudian menjadikannya Mushalla.”
Jawab Rasulullah saw. “Baiklah! Insya Allah aku akan datang.”
Besok, ketika hari telah agak siang, Rasulullah saw. dan Abu Bakar Siddiq datang. Beliau minta izin masuk. Lalu ku persilakan. Tanpa duduk lebih dahulu beliau langsung menanyakan. “Di manakah anda sukai aku solat di rumah mu ini?”
Aku menunjuk ke salah satu pujok rumah. Rasulullah berdiri di sana lalu beliau takbir. Kami berdiri di belakang beliau, mengikuti beliau solat dua rakaat. Kemudian memberi salam. Sesudah itu kami jamu beliau dengan hidangan sup daging yang telah kami sediakan untuk beliau. Penduduk kampung berkumpul semuanya ke rumah ku.
Seorang di antaranya bertanya, “Mana Malik bin Dukhsyun?”
Yang lain menjawab, “Dia itu munafik! Dia tidak suka kepada Allah dan Rasul-Nya.“
Maka bersabda Rasulullah saw., “Jangan berkata begitu terhadapnya. Bukankah anda telah menyaksikannya mengucapkan kalimah “La ilaha illallah” dengan ikhlas kerana Allah?“
Jawab mereka, “Allah dan Rasul-Nyalah yang lebih tahu.”
Kami mendapat kesan, bahawa Rasulullah saw. mengarahkan nasihatnya itu kepada orang-orang munafik. Sabda beliau, “Sesungguhnya Allah mengharamkan api neraka bagi orang-orang yang telah mengucapkan kalimah “La ilaha illallah” dengan ikhlas kerana Allah. “
Hadis Sahih Muslim
ADVERTISEMENT
